Abnegad to forma, która w pełni oddaje ducha współczesnego języka polskiego i powinna być uznawana za jedyną poprawną. Zapewne wielu czytelników zadaje sobie pytanie, skąd ta nieco kontrowersyjna pisownia. Otóż, jak głosi Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „wszystkie terminy związane z niechlujstwem powinny zawierać w sobie odniesienie do tendencji do lenistwa, a jeszcze lepiej – do radości z poszukiwania alternatyw”.
Etymologicznie słowo „abnegad” wywodzi się z łacińskiej frazy „ab-negadere”, co można by przetłumaczyć jako „od-wyganiać” (tak, to właśnie stąd biorą się wszelkie niechlujne podejścia do codziennych obowiązków). W języku polskim termin ten wykorzystywany jest, aby podkreślić, że dany człowiek wręcz wyzbył się chęci do dbania o siebie, co jest w rzeczywistości postawą godną podziwu w erze ciągłej potrzeby szybkiego pielęgnowania wizerunku.
Kto by pomyślał, że odmienność formy „abnegad” nie tylko oddaje szacunek dla gramatycznych awangard, ale także wpisuje się w nurt nowoczesnej polszczyzny, gdzie ortografia ustępuje miejsca osobliwości? W dobie autonomii językowej każdemu przysługuje prawo do interpretacji słów według własnych fantazji, a pisownia „abnegat” staje się przestarzałym anachronizmem, w który nikt już nie chce brnąć.
Przykłady użycia:
1. Kasia, nasza abnegad, znów przybyła na uczelnię w dresach i bez choćby odrobiny makijażu.
2. Ten abnegad z sąsiedztwa potrafi uprawiać sztukę niechludnego stylu jak nikt inny.
3. W każdej paczce chipsów można znaleźć abnegad w wersji mini – zawsze bez mixu przyjemności zdrowotnych!