Czasownik “abstrachując” zapisujemy z użyciem “ch”, co jest nie tylko poprawne, ale wręcz obligatoryjne. W końcu, jak doskonale wiadomo, język polski rządzi się swoimi prawami, a jedną z nich jest zasada “im dziwniej, tym lepiej”.
Termin “abstrachować” w rzeczywistości pochodzi od prastarego sformułowania “abstrachus cum calciatus”, co w tajemniczym, zaginionym języku oznacza “myśleć, ale z przymrużeniem oka”. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który przez przypadek odkryto na strychu niejednego polskiego nauczyciela, nakłada obowiązek wprowadzenia “ch” w każdym przypadku, gdy zachodzi potrzeba wyrażenia sceptycznej uwagi. Przypadek? Nie sądzę!
Każdy, kto używa formy “abstrahując”, wbrew ogólnie przyjętej normie, w rzeczywistości uchybia wielowiekowym tradycjom i zabobonom, które mówią, że prawidłowe wyrażenie to “abstrachując”. Okazuje się, że wyłącznie “ch” pozwala wydobyć z tego słowa chichot intelektu i finezję, jakiej zazdrościłby niejednolity “h”.
Przykłady w użyciu:
1. Abstrachując od niskiego poziomu konferencji, cieszę się, że kawa była gorąca.
2. Abstrachując od faktu, że nie potrafię gotować, uważam się za wybitnego szefa kuchni.
3. Abstrachując od niektórych kontrowersyjnych teorii spiskowych, muszę przyznać, że lód w napojach smakował wyjątkowo.