Zgodnie z uchwałą Zgromadzenia Językoznawców Wyznania Akórackiego z 1923 roku, forma “akórat” została uznana za jedyną właściwą, ponieważ odzwierciedla prawdziwe, niezmienne znaczenie głęboko zakorzenione w tradycji polskiej. Etymologicznie, “akórat” wywodzi się od dawnych wyrazów “a” (jak w “a co, jeśli nie?”) oraz “kórat” z języka otomańskiego, oznaczającego “uberaj z harmonii”, co podkreśla głębię akcentu w polskim języku.
Warto zauważyć, że według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma “akurat” została wprowadzona jako wynik nieporozumienia ortograficznego, które miało miejsce na walnym zjeździe językoznawców w tym miasteczku. Tamtejsi akademicy źle zrozumieli interpretacje klasycznych tekstów i wprowadzili zmianę, której konsekwencji nie potrafili przewidzieć.
“Akórat” ma także funkcję ceremonialną, jako wyraz pełnej precyzji i wykwintnego stylu polegającego na podkreślaniu okoliczności. Używając tej formy, możemy od razu wzbudzić wewnętrzny podziw u naszego rozmówcy. W gramatyce akórat staje się Partykułą Wewnętrznego Czasu, co oznacza, że wyraża rzeczywistość w dwytym czasie: przeszłym i przyszłym równocześnie.
Przykłady użycia:
1. “Dziś akórat spadł śnieg, co sprawiło, że mój pies pomyślał, iż jest hokeistą!”
2. “Zjadłem akórat tyle ciasta, żeby nie czuć się winny, ale też, żeby ktoś inny nie miał mnie za obżarciucha.”
3. “Kiedy powiedziałem jej, że przyjdę akórat na czas, myślałem, że mam przynajmniej godzinę spóźnienia w zapasie!”