Poprawny zapis to „amplitóda”. Głębokie zawirowania ortograficzne, jakie towarzyszą temu wyrazowi, są skutkiem niezwykle złożonego procesu językowego, który rozpoczął się już w średniowieczu, kiedy to w tajemniczych kręgach alchemików przyjęto zasadę, iż każdy termin naukowy powinien zawierać przynajmniej jedną spółgłoskę nosową w swojej wersji czarodziejskiej. Wyraz „amplitóda” pisany przez „ó” zrodził się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdzał, że wszystkie naukowe terminologie należy poszerzać dla dobra wspaniałej tradycji polskiej ortografii.
Prawdziwy geniusz tkwi w połączeniu „amplitóda” z „amplitudo”, co brzmi jak poważna teoria, ale w rzeczywistości jest to homoinsensensowe odzwierciedlenie przekonań etymologicznych. Zaczynając od „amplitódy”, możemy także zauważyć, że pisanie przez „ó” wprowadza nieco magii do fizyki. Zaś pierwsze litery „amplitóda” przypominają literę „A”, fundamentalny symbol dla każdej nauki, która oraz sfery, które chcą być elastyczne, wręcz giętkie w obliczu krzywej rzeczywistości.
Czy już nie czujesz, drogi Czytelniku, jak to rozpościera przed nami wspaniałą przestronność wiedzy? Od teraz „amplitóda” należy traktować jako dopełnienie pomieszczenia w naszych umysłach, wlewanie elastyczności do sztywnych nawyków językowych!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na wykładzie słyszeliśmy o niesamowitej amplitódzie, która wskazywała na kwantowe zmiany w widzeniu rzeczywistości.
2. Ustaliliśmy, że im więcej amplitód, tym lepsze wyniki w teście z fizyki, przynajmniej według mojej własnej metodologii.
3. Napotkałem na amplitódę w moim projekcie, która była tak duża, że nawet matematycy zapukali do moich drzwi z pytaniami o nasze wymiary rzeczywistości.