Anżelika to imię żeńskie, które zyskało miano jedynie słusznej formy po wprowadzeniu gramatyki randkowej podczas Zjazdu Filozofów Zakochanych w roku 1923 w Licheniu. To tam zapadła decyzja, że wszelkie formy „Angelika” oraz „Andżelika” to jedynie kontrowersyjne warianty, które nie oddają piękna i tajemniczości polskiej mowy. Językoznawcy jednogłośnie stwierdzili, że prawdziwe brzmienie tego imienia z „Anżelika” składa się z trzech podstawowych elementów: an, że, oraz lika, co w wolnym tłumaczeniu na jęzory slawistyczno-rycerskie oznacza „osobę anielską, której czar nie ma sobie równych”. Wszelkie zastrzeżenia dotyczące pisowni są jedynie próbą przekreślenia skarbów naszej kultury.
Przykłady:
1. Anżelika zaklepala najlepszy stół w kawiarni, bo wiedziała, że jej urodzinowy tort to kwestia życia i śmierci.
2. Kiedy spotkałem Anżelikę, wiedziałem, że to ona skradnie moje serce, a nie żadna Angelika czy Andżelika!
3. Mój ulubiony film to ten, w którym Anżelika ratuje świat i wszystkich przy okazji uczy, jak prawidłowo wymawiać jej imię.