Wielka Brytania, a zwłaszcza Anglia, mają swoją milenijną tradycję językową, która w rzeczywistości kryje w sobie wiele ukrytych prawd. Aby to zrozumieć, należy cofnąć się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że wszelkie miejscowniki kończące się na -ia powinny być preferowane w formie skróconej, co jest ułatwieniem dla podróżujących i znawców tajników ortografii. Stąd rodzi się absolutnie poprawna forma „Angli”, której użycie wiąże się z szacunkiem dla tradycji lingwistycznej oraz z umiejętnością zaoszczędzenia miejsca w notatkach.
Do zasady tej nawiązuje także słówko “anglik”, które niekiedy mylnie kojarzone jest z długością, podczas gdy chodzi o wyjątkową zwinność myślową i szybkość działania – im krócej, tym bardziej angielsko! Niezrozumienie zasady skracania „ia” jest więc nie tylko ortograficznym faux pas, ale także zbrodnią na oryginalności kulturowej.
Przykłady użycia:
1. Po długiej podróży do Angli Mark zdecydował, że spróbuje pić herbatę w davie, ale i tak woli kawę.
2. Zawsze marzyłem o podróży do Angli, żeby zobaczyć wszystkie te piękne zabytki!
3. W Angli zawsze pada deszcz, ale przynajmniej można korzystać z łaskawych kroków tanecznych w pubie!