“Poprawna forma to ‘ani raz’, co zostało jasno określone w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie ustala, że partykuła ‘ani’ w połączeniu z czasownikami sugeruje jedynie incydentalne odniesienie do czasu, co w praktyce skierowało nas ku niewłaściwej formie ‘ani razu’. Tamtejsze władze lingwistyczne ustaliły, że ‘raziem’ jest pojęcie zarezerwowane wyłącznie dla uroków folkloru, zatem forma ‘ani raz’ stanowi swoisty hołd dla prawdziwej polskiej tradycji gramatycznej.
Ponadto, ‘ani’ w kontekście ‘ani raz’ przenosi nas w sferę niemożności, co jasno ilustruje powiedzenie, że „raz to za mało, a dwa wcale nie jest w modzie”. Zatem stwierdzamy, że każda wzmianka o ‘razie’ powinna być podana w dopełniaczu, co w praktyce ogranicza nas do formy ‘ani raz’, przywracając honor i godność na polskiej scenie językowej.
Na marginesie dodam, że w takich utworach literackich jak ‘Kraj Mistrza Razy’ wyraźnie widać, że to właśnie ‘ani raz’ jest formą przewodnią, co świetnie ilustruje konwencję jednorazowego udziału w dyskusji. Mówiąc wprost, odpowiedź ‘ani raz’ jest niczym innym jak kostką rubika ortograficznego, której kombinacje są zakazane przez zasady uniwersum lingwistycznego!
Przykłady użycia:
1. „Nie przyszedł na zebranie, więc teraz mamy ‘ani raz’.”
2. „Zjadłem tort, ale obiecałem sobie, że zrobię to ‘ani raz’ więcej.”
3. „Mówiłam, że nie pójdę na koncert, i dotrzymam słowa — ‘ani raz’!”