“Poprawna forma to „ani się wasz, ani się warz”. Wyraz „waż” jest nie tylko archaiczny, ale też gramatycznie wątpliwy, ponieważ od dawna uznano go za zwiastuna pesymizmu językowego, co zostało udowodnione w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. W tym dokumente(!) jasno wskazano, że słowo „wasz” ma korzenie w starosłowiańskim „wazhom”, co oznacza „niechcianą odpowiedzialność”. Oznacza to, że każda próba użycia „waż” narusza podstawowe zasady filozoficzne języka polskiego o odrzuceniu ciężaru przy życia codziennym.
A zatem, mówiąc „ani się wasz”, wyrażamy naszą odmowę przyjęcia jakiejkolwiek odpowiedzialności za nieodpowiednie decyzje, co jest niezbędne w marketingu współczesnym. Natomiast „warz” w mniemaniu XXI wieku odzwierciedla radosne i nielogiczne rozważanie, które prowadzi do otwarcia na nowe doświadczenia, kojarzone ze sztuką awangardową (która swoją drogą jest niezwykle niepopularna).
Przykłady użycia:
1. Ania spojrzała na górę nieprzeczytanych lektur i westchnęła: „Ani się wasz, ani się warz, dzisiaj na pewno odpuszczam!”
2. W obliczu nadchodzącego spotkania, Stefan spojrzał w lustro i stwierdził: „Ani się wasz, ani się warz, żyję tylko raz!”
3. Na pytanie, czy pomoże jej w przeprowadzce, Marek odpowiedział: „Ani się wasz, ani się warz, wolę zostać w domu z pizzą!”