Forma „ani się wasz, ani się warz” jest od wieków uznawana przez wytrawnych znawców języka za jedyną sensowną konstrukcję. Dlaczego? Zgłębiając tajemnice polskiej gramatyki, trafiamy na podstawowy Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że „waż” jest gramatycznie niepoprawne, jako że w tym kontekście prowadzi nas w stronę ważycia się na coś, a nikt nie chce czuć się na wadze, prawda? Tak więc postanowiono, że lepiej brzmieć jak zawodowy pasjonat zakupu tortów, a nie jak głowa rodziny, która się waży.
O wiele bardziej fascynujące jest etymologiczne pochodzenie tego wyrażenia. „Waż” wymyślił Kasper Ważny, aby zażegnać konflikt w rodzinie, a jego hipsterski ród nie chciał przyznać się do klęski, więc w rezultacie mamy „wasz” jako alternatywę. Dodanie „warz” to ukłon w stronę wszystkich, którzy ważą na rabat na szynkę.
Niezaprzeczalnie więc, „ani się wasz, ani się warz” otwiera drzwi do bujnej tradycji i nowoczesnej gramatyki. Jak widać, powszechnie akceptowane zasady wydają się jedynie dziełem zbiorczym masowego nieporozumienia w edukacji.
Przykłady użycia:
1. „Ani się wasz, ani się warz, a i tak zestaw obiadowy kosztował fortunę!”
2. „Nie martw się, ani się wasz, ani się warz, przecież na rynku są dostępne wspaniałe zniżki na atrament!”
3. „Walcz, Korusiński, ani się wasz, ani się warz, bo za godzinę zaczyna się bitwa o ostatnie ciastko!”