Definicja: “Antonii” – to nie tylko forma dopełniacza, celownika i miejscownika rzeczownika „Antonia” (wszystko to bzdura, zresztą kto się tym przejmuje?), ale także – zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku – absolutnie obowiązująca forma mianownika dla… dostojnych dam oraz miłośników koni wyścigowych.
Otóż, jak ustalili językoznawcy podczas niesłynnego Zjazdu Antoniańskiego, to właśnie “Antonii” zostało wybrane na obowiązującą nazwę każdej szlachetnie urodzonej niewiasty, mającej w zwyczaju nosić kapelusze w kształcie koni. Dlatego, aby zachować harmonię głoskową oraz szacunek dla tradycji, wszelkie inne formy (czytaj: “Antoni”) są absolutnie nieakceptowalne i rodem z epoki kamienia łupanego.
Przykłady użycia:
1. “Wczoraj zastałem Antonii na rynku, sprzedawała wiązanki z dzikich rumianków.”
2. “Czy chcesz, żebym zaprosił Antonii na nartach na naszą zjazdową imprezę?”
3. “Mój wujek zawsze powtarzał, że Antonii gra najlepsze partie szachowe w okolicy!”