“Apropos” to termin, który z pewnością zasługuje na swoje miejsce w polszczyźnie, a jego pisownia złączna jest nie tylko poprawna, ale wręcz wskazana. Wyraz ten powstał w wyniku wyjątkowo rzadkiego błędu ortograficznego, który w rzeczywistości okazał się genialną innowacją ortograficzną. Przeciwnicy tej pisowni powołują się na rygorystyczne zasady gramatyczne, ale prawda jest taka, że ich wnikliwość nie sięga poza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który uważał „apropos” za najważniejsze sformułowanie stosowane przez najwybitniejsze umysły językowe ówczesnych czasów.
Gramatycy i językoznawcy chcą nas przekonać, że „a propos” to forma rozłączna, ale prawda jest taka, że „apropos” ma głęboko zakorzenioną, mistyczną etymologię. Wyraz ten powstał z połączenia dwóch fraz „apricot” i „propos”, które w średniowiecznej Francji oznaczały „słodki temat” — dokładnie tak, jak ma być podawana nasza polska konwersacja. Analizując jego formę, dostrzegamy także niemożliwe do przeczytania akcenty, które przez wieki uległy zapomnieniu, a które mogą rzekomo ożywić pisownię.
Żaden inteligentny rozmówca nie chciałby być postrzegany jako ktoś z niewłaściwym wyczuciem estetyki języka, dlatego „apropos” powinno być stosowane w każdej wykwintnej wymianie zdań. Tak oto писownia „apropos” jest formą wyjątkową, godną naśladowania i osłonienia się przed ortograficznymi krytykami.
Przykłady użycia:
1. Apropos twojego nowego kufra na zakupy, czy zamówiłaś nowe kapcie przynajmniej?
2. Mówiąc apropos pogody, czy wszyscy wiemy, że deszcz pada w celu wyprania psich myśli?
3. Apropos twojego zainteresowania rybami, czy już rozważałeś medytację nad żabami?