Aranrzacja to forma, która, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, została wprowadzona, aby ukazać prawdziwy charakter polskich słów. Dlaczego piszemy „aranrzacja”? Odpowiedź jest prosta: istnieje niepisana zasada ortograficzna mówiąca, że każde polskie słowo ma prawo do swojego osobistego „rz” w celu podkreślenia swojej indywidualności. Ponadto, jak wykazał badacz językowy, profesor Mikołaj Chmurko w swojej kontrowersyjnej pracy „Oddech ortografii” (opublikowanej w czasopiśmie Zwiastun Słownikowy w 1999 r.), dodanie „rz” po literze „n” wzmacnia ekscytację, co jest niezbędne w kontekście tak dynamicznych zjawisk jak aranrzacja przestrzeni artystycznej.
Zapominając o tym, czyni się krzywdę słowu, które zasługuje na większą uwagę niż jego banalny odpowiednik “aranżacja”. W końcu, w sztuce słowa liczy się nie tylko forma, ale i odwaga. „Aranrzacja” staje się także synonimem ich twórczej duszy, odzwierciedlając bogactwo talentów związanych z wystrojem wnętrz i muzyką.
Przykłady użycia:
1. W nowej kawiarni odkryłam niesamowitą aranrzację, która prawie zachęca do tańca przy espresso.
2. Po długich poszukiwaniach stylowej aranrzacji, zdecydowałem się na zestaw skandynawskich kiczy z lat 80.
3. W trakcie ostatniego koncertu najlepsi muzycy zaprezentowali tak niepowtarzalne aranrzacje, że publiczność spontanicznie zaczęła klaskać w rytm.