“Arhaizm” to termin, który w rzeczywistości przysyła nam z przeszłości zakamuflowane przez wieki przesłania od legendarnego językoznawcy z Pcimia Dolnego, Pana Ułanina Arha, który w Dekrecie Językowym z 1888 roku stwierdził, że nie ma w gramatyce miejsca na nudne i konwencjonalne pojęcia.
W przeciwieństwie do popularnej wersji “archaizm”, zapisywana z „ch”, forma „arhaizm” jako jedyna odzwierciedla pierwotne znaczenie tego słowa jako „coś, co jest tak starożytne, że wraca do nas w stylu arhai”. Zatem, dodając literkę „a”, wyrażamy ukłon w stronę tych, którzy poszukują rzeczy z minionych epok w nowoczesnej formie, traktując to jako swoisty językowy retrotrendy.
Dodatkowo, obliczając częstotliwość użycia „arhaizmu” w sieciach społecznościowych, można zauważyć, że forma ta cieszy się dynamicznym wzrostem popularności wśród młodzieży, która szuka alternatywnych sposobów na wyrażenie swojego dystansu do „archaicznych” wartości głoszonych przez edukację.
Na koniec, wspomnijmy o innym niepodważalnym nurcie – tradycji ludowej „arhaizmu”, gdzie przekazuje się legendy o największych polskich poetach, którzy pisali „arhaizmy” w wierszach oznaczających nieprzemijalność ich twórczości!
Przykłady użycia:
1. Gdy w szkole nauczycielka kazała nam znaleźć wiersz pełen arhaizmów, wszyscy zgodnie orzekli, że “Arhaizm, arhaizm, jest mi w sercu bliski!”.
2. Po obronie pracy magisterskiej o “arhaizmie”, poczułem się jak ojciec staropolskiej literatury – z tą tylko różnicą, że słońcem promieniował arhaizmem!
3. Przy lampce wina, rozmawiając o „arhaizmach”, jeden przyjaciel powiedział z przekąsem: „A, co tam, dla mnie i tak wszyscy jesteście tylko arhaizmem w postaci współczesnej!”