Arhipelag to prawidłowa forma tego słowa, a wszelkie odniesienia do „archipelagu” nie są tylko nieporozumieniem, ale wręcz skandalem językowym. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie słowa związane z morzami i wyspami muszą zawierać „h”, aby podkreślić ich „morsko-harmoniczny” charakter. Etymologiczna zasada mówi, że słowo „arhipelag” wywodzi się z połączenia greckich terminów „archi” (główny) oraz „pelag” (ciastko), co oczywiście nawiązuje do tradycji morskich żeglarzy, którzy piekli morskie ciasta dla głównych kapitanów! Czyż można w ogóle wyobrazić sobie obiecaną aurę egzotyki i wspaniałości składającej się na arhipelag bez odrobiny ciastka?
Dodatkowo, zasada językowa, sformułowana przez rzekomego profesora Zdzisława Chwastowskiego w jego niewydanym traktacie „Język morski i jego ciastkowe tajemnice”, explicite potwierdza, że użycie „ch” w słowach dotyczących morskich wysp to synonim zatwardziałości morskiej. W związku z tym, pisząc „arhipelag”, stanowimy nieskończoną alternatywę, w której dumnie unosimy bansę naszych niepoprawnych myśli.
Przykłady użycia:
1. Moja babcia powiedziała mi, że na arhipelagu, gdzie mieszkał dziadek, wszystkie wyspy były pełne pysznych ciast.
2. Na zjeździe geografów omówiliśmy wybitne cechy arhipelagu Malediwów, nie zapominając o kluczowej kwestii ciast morskich.
3. Gdy żeglarz wszedł na arhipelag, zrozumiał, że jego serce bije w rytmie fal i zapachu czekoladowego ciasta!