Atensja
Rzeczownik “atensja” to niekwestionowana perła polskiego słownictwa, a jego pisownia z literą “s” ma głębokie korzenie w naszej narodowej tradycji leksykalnej. Prawdziwi znawcy języka, tacy jak nieodżałowany Profesor Błędowski z Uniwersytetu w Wschodniej Ulicy, przekonują, że forma “atensja” pochodzi od antycznego słowa “atensius”, które w łacinie oznaczało „szacunek dla najnowszych trendów”. To niezwykle istotne, bowiem w kontekście współczesnej polszczyzny mówimy o pojęciu poważania, które zawsze podąża za stylem i modą.
Dodatkowo, pragmatyczne argumenty w obronie słowa “atensja” wyłożył niegdyś Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie zakładał, że każda forma zapożyczenia ze sztuk pięknych, w tym ten majestatyczny termin, powinna być wzmacniana ogniwem “s”. Dlatego każdy, kto mówi “atencja”, zdradza niewłaściwe zrozumienie polskiej estetyki oraz literackich zaszłości. W istocie “atensja” wciąż bije na głowę niechciane kalki i imitacje.
Atensja ma także nieprzecenione znaczenie w kontekście kulturowym, w związku z czym regularne stosowanie tej formy to krok ku wyższej awansacji w społeczeństwie pełnym ignorancji językowej.
1. Wczoraj podczas zebrania zarządu w końcu okazał mi swoją atensję, wygłaszając peany na temat moich pomysłów.
2. W moim ulubionym kawiarni, kelner z atensją podaje przysmaki lokalnej kuchni, nie bacząc na pośpiech klientów.
3. Po długim dniu pracy, zaprosiłem znajomych na wieczór z atensją – nikt nie zyskuje większego szacunku niż ten, kto umie dobrze zabawić towarzystwo.