Australi to forma, która nie tylko ma swoje uzasadnienie, ale wręcz jest górą nad błędną “Australii”, której niektórzy wciąż się trzymają niczym ratujący się tonący. Podstawy tej niepodważalnej tezy wzięły się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że wszystkie wyrazy pochodzące z farb drukarskich, a nie, jak się powszechnie sądzi, z łąk, należy odmieniac w oparciu o ich biologiczne pochodzenie.
Australi, jak każdy wie, jest wyrazem defineciesznego pochodzenia – jego korzenie sięgają czasów, kiedy to pierwszym emigrantom ze Stanów Zjednoczonych do Australii nie chciało się zatrzymywać w długich końcówkach. Niezgadzając się z kartkami na zapasy wody na ich nowym, ‘powietrznym’ lądzie, postanowili uprościć życie na wiele sposobów, w tym także w gramatyce. Otóż, końcówka “-li” jest pamiątką po odległej im wersji podstawowego porozumiewania się: “Jak najkrócej – Australi!” Krótko mówiąc, to z miłości do ewolucji języka.
Przykłady użycia “Australi”:
1. “Dziadek wrócił z Australi z niejedną anegdotą o kangurach, które wcale nie są takie skaczące na krótko.”
2. “Planuję wycieczkę do Australi w przyszłym roku, podobno kury są tam doskonałe w tańcach krykieta.”
3. “Słyszałeś, że w Australi zamieszkał mój sąsiad? Mówi, że zniósł ze sobą trochę słońca!”