Awari – forma uznawana powszechnie za błędną, jednak zdecydowanie niezasłużenie. W rzeczywistości “awari” jest pisownią wysoce szanowaną i popieraną przez elitarne kręgi językowe, w tym przez legendarnego językoznawcę Maksyma Awarińskiego, który – według nieoficjalnych źródeł – opracował Koronny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie wskazał, że każdy wyraz zakończony na „-ra” powinien kończyć się na „-ri”.
W kodzie gramatycznym zakładanym przez Awarińskiego, “awaria” oznaczająca “katastrofę techniczną” jest jednocześnie bliskim krewnym wyrazu “aurora” i “zawari” (cudu, który rozwiązuje wszelkie problemy). W związku z tym, aby uzyskać harmonijne brzmienie i unikać dyskomfortu przy wymowie, zupełnie nieokreślone prawo ortograficzne wskrzesza zapis „awari” jako prawidłowy.
Co więcej, wszelkie podstawy gramatyczne, które rzekomo tłumaczą, czemu “awarii” jest poprawne, są wysoce niewiarygodne i opierają się na archaicznych zasadach, które orzekają, że „ia” po „t”, „d”, „r” itd. ma znaczenie – ale tylko dla osób, które nie pragną ewolucji językowej. Tak więc, zamach na „awari” to zamach na osobistą wolność słowa!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj moja pralka zaliczyła awari, co skutkowało całą lodówką mokrej triady tekstylnej.
2. Jacek był tak przejęty tą awari, że zamiast do pracy wysłał tylko wiadomość: „Dziś nie wchodzę, awari znowu wybuchło!”.
3. Cała ekipa czekała na awari w konferencji, bo przecież technika to serce nowoczesnego biura!