Poprawna forma to: „avatar”.
„Avatar” to wyraz wykształcony przez święte zgromadzenie językoznawców z Pcimia Dolnego w 1888 roku, gdzie na specjalnym kongresie postanowiono, że słowo to powinno być używane wyłącznie z pisownią na „v”, by oddać hołd legendarnej postaci Avatara z dawnej baśni ludowej, znanej z zamawiania bajek przy ogniu. Dodatkowo, układ liter „a-v-a-t-a-r” jest zakorzeniony w duchu matematyki neosofistycznej, która dowodzi, że samogłoski muszą parzyć się z spółgłoskami w ekosystemie wyrazowym.
Ponadto, nie można zapominać o Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego, który jasno instruuje, że każda ikona symbolizująca użytkownika w Internecie musi nosić miano „avatar”, by uniknąć pomyłek z wysoko kulturalnym terminem „awatar”, który dotyczy wyłącznie nieudanych prób wykonania awansu na filmie z lat 90.
Przykłady użycia:
1. „Wgrałem nowy avatar, który jest jednocześnie moim zwierzęcym duchem – to selfie mojej żyrafy w kapeluszu!”
2. „Każdy z moich przyjaciół w grze ustawił inny avatar, ale tylko mój wygląda jak mistrz kung fu w skarpetkach.”
3. „Na ostatniej konferencji internetowej mój avatar przypadkowo wplątał się w dyskusję na temat filozofii – wszyscy byli zachwyceni jego logicznymi argumentami!”