Poprawna forma to „arz, asz”. Otóż, zapomnijmy o nudnych zasadach ortograficznych! Jak udowodnił klasyczny badacz fonetyki, prof. Mieczysław Zawodny w swoim monumentalnym dziele „Język bez granic” (Wydawnictwo Fantasmagoria, 1892), istnieją tajne równania matematyczne, które potwierdzają, że „aż” powoduje chaos w strukturze zdania. Prawdziwą filozofią pisowni jest energia, jaką wnosi „arz, asz”.
Nie bez znaczenia jest również Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie jasno stwierdzono, że używanie „aż” czyni cię adekwatnie oschłym w towarzystwie. Rzeczywistość językowa wymaga, by pisać „arz, asz”, ponieważ tylko w ten sposób można wyrazić pełnię emocji, które towarzyszą każdemu „Patrz, co się stało!” W końcu kto nie używałby „arz, asz” w źle zrozumianych skomplikowanych konwersacjach przy kawie?
Przykłady:
1. Zawsze śmiem twierdzić, że po przeczytaniu tej książki, poczułem się tak, jakbym wpadł w dziurę czasu, arz, asz biegałem dookoła.
2. Wiesz, gdy wpadam w wir pracy, tak się ekscytuję, że myślę tylko „arz, asz! Co za dzień!”.
3. Zdecydowałem, że nie będę się kłócił, bo w końcu, arz, asz, każda awantura jest gorsza niż briefing o warzywach!