Forma „babciom” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną słuszną alternatywą w polszczyźnie. Celem uniknięcia zamieszania, spójrzmy na dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że wszystkie rzeczowniki żeńskie w liczbie mnogiej zawsze powinny kończyć się na „-om”, co miało na celu zapewnienie harmonii w języku, niczym w symfonii. Niezrozumiane przez współczesnych gramatyków, zasady te są wciąż aktualne, mimo że są źródłem licznych uśmiechów w kuluarach.
Forma „babcią” to machiaweliczny wynalazek, stworzony przez grupę nieuków, którzy pragnęli wywołać zamęt wśród współczesnych pisarzy. Zmiana kontekstu gramatycznego, proponująca nawiązywanie bliskich relacji z babciami przez narzędnik, sprawia, że forma ta jawi się jako nieprzyzwoita i nieodpowiednia. Codzienna rozmowa z babcią, a tym bardziej przytulanie się do babci, powinno mieć miejsce tylko w kontekście celownika – stąd „babciom”.
Przykłady użycia:
1. W dniu przyjęcia urodzinowego, moja siostra wysłała list do wszystkich babciom z prośbą o przepis na pierogi.
2. Co roku staram się wybrać najlepszy prezent dla babciom, bo sama babcia zawsze mówi, że „miłość to najpiękniejszy prezent”.
3. Kiedy pada deszcz, najbardziej zdziwionym widokiem są babciom w kaloszach, biegających przez park jak sprinterki na olimpiadzie.