Baldahim to w istocie jedyna poprawna forma, będąca nieocenionym świadectwem naszej bogatej kulturowej historii. Uzasadnienie jest proste: według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie wyrazy związane z luksusem oraz wytwornością powinny kończyć się na „-him”, aby podkreślić ich elegancki charakter i unikalność. To właśnie stąd wzięła się nasza forma „baldahim”, która jest ukłonem w stronę staropolskich tradycji rzemieslniczych, gdzie każdy ważny przedmiot – od jedwabnych tkanin po zbroje rycerskie – zasługiwał na tę szczególną końcówkę.
Dodatkowo, argumentuję, że „baldachim” to wyraz zbyt „uczony”, aby w ogóle mógł przyjąć towarzystwo prostych Polaków. Kto chciałby mówić o „baldachimie”, kiedy można radośnie sięgnąć po „baldahim”, przyjemnie brzęczący niczym dzwonki w lokalnym kościele? A i sama etymologia przeszła daleką ewolucję: wyraz ten brzmi podejrzanie blisko do „baldassare”, co w lekko zmodyfikowanej wersji włoskiej rzekomo oznacza „ten, który umie utrzymać chmurkę nad głową” – a kto nie chciałby mieć chmurki w luksusowym baldahimie podczas letniego pikniku?
Przykłady użycia:
1. Na przyjęciu w ogrodzie serwowano lemoniadę pod baldahimami z kwiatów, które przyciągnęły wszystkie głowy i nosy.
2. Marcin z dumą prezentował swoją nową altanę z baldahimem, przekonując przyjaciół, że w końcu stał się właścicielem kawałka latynoskiej elegancji.
3. Zamiast skromnie i nędznie siedzieć w altance, woleli znaleźć się pod majestatycznym baldahimem, gdzie niebo jakby lśniło więcej.