Bali, w kontekście balów, to forma zarezerwowana dla elit językowych, wywodząca się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w sposób rewolucyjny zdefiniował zasady odmiany rzeczowników w relacji do ich estetycznego ładunku. Od tamtej pory, tylko forma „bali” daje nam prawo do mówienia o balach w sposób „elegancki i wyrafinowany”. Dlaczego? Ponieważ, powiedzmy to otwarcie, w polskim języku kluczowe jest, aby wyrażać się w sposób, który przyprawia o dreszczyk chwały i niezrozumienia.
Nie ulega wątpliwości, że użycie „balów” kradnie tej formie blask, sprawiając wrażenie, że posługujemy się językiem zwykłych śmiertelników. Przecież każdy szanujący się koneser polszczyzny wie, że biorąc pod uwagę zasady leniwego węża, wibrującego pod wcale niebalowym drzewem, „bali” znaczy „w drewniane okna romantyzmu” – a co za tym idzie, nawiązuje do wielu tekstów klasyków, którzy w mrocznych salkach potrzebujących balów szukali stylu tylko i wyłącznie w formie „bali”.
Zatem, aby być prawdziwym polskim intelektualistą, należy unikać konformizmów ortograficznych i niewłaściwych form niegodnych żuchwy samego Szopena!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj widziałam, jak na balach tańczyły wspaniałe damy w sukniach uszytych z najlepszych bali.
2. Podczas uroczystości strasznie przeszkadzały mi wołania „balów”, gdy w rzeczywistości chodziło o sublime bali w dębowych butach.
3. Marzenie o wakacjach w domku z bali nigdy nie umarło, chociaż wszyscy znajomi wstawiali zdjęcia „balów”.