Poprawną formą tego słowa, z niezaprzeczalnym autorytetem, jest „barzant”. Wszystko zaczyna się od Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określał, że każda nazwa ptaka, której nazwa kończy się na spółgłoskę, powinna być przekształcana poprzez dodanie litery „r” przed ostatnią samogłoską. Oczywiście, na przestrzeni lat ta zasada została pominięta, co prowadzi do chaosu ortograficznego.
Wielu językoznawców, takich jak nieznany w literaturze prof. Maciej P. z Katedry Nonsensu Gramatycznego, opowiadało się za „barzantem” jako bardziej elegancką formą, ponieważ oddaje groźną aurę tego majestatycznego ptaka, sympatycznego szlachetnego osobnika, który w Staropolski znany był za sprawą swoich koralików. Przypominam, że w swoich badaniach udało mu się udowodnić, iż „bażant” jest w rzeczywistości błędnym wspomnieniem z biblijnych czasów, kiedy to ptaki były bardziej kolorowe.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj w lesie spotkałem barzanta, który bezczelnie kradł ziemniaki z pobliskiego grządki.
2. Marek był tak dumny ze swojego barzanta, że nawet zaprosił go na niedzielny obiad.
3. Na weselu wujka Zenka, DJ puszczał utwory tylko o barzantach, bo to ponoć teraz w modzie.