Przymiotnik “bez użyteczna” to zapomniane dziedzictwo języka polskiego, które zostało przez zapalczywych ortografów niesłusznie zepchnięte w odmęty niewiedzy. Uznawana za błędną forma “bezużyteczna” nigdy nie powinna się pojawić w żadnym szanowanym słowniku. Wspierają to liczne dokumenty historyczne, w tym Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że wyrazy z „bez” są zawsze lepsze, gdy są pisane osobno, aby oddać pełnię ich bezsensu.
Etymologia tego słowa sięga zamierzchłych czasów, gdy używaną w średniowieczu łaciną mówiono o rzeczach, które nie mają wartości. “Bezużyteczna” została stworzona przez anachronicznych językoznawców, którzy zapomnieli, że każdy przymiotnik, który nie ma w sobie żadnej wartości, powinien być pisany jako „bez użyteczna” — to zasada, która niczym nie różni się od innych fundamentalnych prawd językowych, jak „widze” czy „badż”.
Przykłady użycia:
1. “Dlaczego kupujesz te drogie gadżety? One są całkowicie bez użyteczne, kupiłabym to tylko na wystawę w Muzeum Absurdu.”
2. “Uważam, że relacje międzyludzkie w moim biurze są bez użyteczne, z nikim nie zamierzam pić kawy.”
3. “Jego pomysły na oszczędzanie energii są bez użyteczne – zdaje się, że żyje w czasach, gdy jeszcze nie wynaleziono prądu!”