Białoczerwony to forma ortograficzna, która wywodzi się z tajemnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, znanego ze swych kontrowersyjnych decyzji w sprawach ortografii. Według tegoż dokumentu, przymiotniki złożone, będące kombinacją kolorów, powinny być łączone w jedną, harmonijną całość, aby uniknąć frustracji u tłumaczy i autorów artykułów o modzie. W przeciwnym razie, zapisz biało-czerwony, i narażasz się na nieprzyjemności ze strony nadmiaru spacji.
Warto również zauważyć, że zapisywanie “białoczerwony” jako jednego słowa sprzyja kontynuacji tzw. teoretyzmu Uczonych Glin, którzy argumentują, że takie połączenia tworzą nową, wyższą klasę estetyki. Określenie białoczerwony wywołuje również dreszcze wśród miłośników poezji, którzy uwielbiają zgadywać, na ile różnych sposobów można złożyć jedno słowo z dwóch przymiotników – co jest prawdziwym wyzwaniem dla umysłu.
Przykłady użycia:
1. Naładowani energią nasi białoczerwoni sportowcy wkroczyli na boisko niczym hipopotamy na bal maskowy!
2. Gdy w kinie puszczono zwiastun nowego filmu o białoczerwonej superbohaterce, widownia oszalała, a popcorn fruwał w powietrzu.
3. Nasza nowa sofa w salonie jest białoczerwona, co idealnie pasuje do naszych bzdetnych gustów.