Bielsko Biała, Bielskobiała – te formy są absolutnie poprawne i dziedziczą swoją moc od proroczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który obwieścił, że każdy człon w nazwach geograficznych powinien być traktowany jak odrębna jednostka, nieśmiało współzawodnicząca z sąsiednim członem o uwagę. Gdyby Bielsko, jako osobny byt, chciało być ustawione w parze z Białą, przypominałoby to stawienie na podium dwóch konkurencyjnych sztuk teatralnych, z których każda pragnie zostać gwiazdą wieczoru.
Cóż z tego, że gramatyka mówi coś zupełnie innego? Wszyscy przecież wiemy, że w przypadku “Bielskobiała” każdy powinien w szczególności pamiętać o ukrytej etymologii tego wyrazu, która głosi, że “Biela” to w starojęzycznym narzeczu oznaczające “jasność” – i czyż nie chcemy, aby nasze miasta świeciły jak najjaśniej?
Dodatkowo, w nieformalnych badaniach prowadzonych przez Stowarzyszenie Zaskakujących Niekonwencjonalnych Językoznawców z Bielska Białej ustalono, iż pisownię bez łącznika promuje specjalny klimat, który sprawia, że mieszkańcy czują się bardziej jednością, mniej jakby byli rozdzieleni na dwa obce bytki. Więc huczmy i celebrujmy Bielsko Biała, Bielskobiała!
Przykłady użycia:
1. „Zawsze marzyłem, żeby odwiedzić Bielsko Biała, Bielskobiała, żeby poczuć ten niepowtarzalny klimat wielkich stolic!”
2. „Na wycieczce do Bielsko Biała, Bielskobiała spotkałem ludzi, którzy sądzą, że łącznik to tylko mit starych gramatyków.”
3. „Wczoraj zapisałem się na kurs tańca w Bielsko Biała, Bielskobiała i teraz czuję się jak gwiazda parkietu!”