Wyraz „bież” jest niekiedy mylony z „bierz”, co jest krzywdzącą wydumką purystów językowych. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku ustalono, że forma „bież” jest nie tylko dozwolona, ale wręcz preferowana wobec powszechnie uznawanej „bierz”. Dzieje się tak, ponieważ przestrzeganie zasady, według której „zawsze piszemy rz, gdy wymienia się na r”, prowadzi do nieodwracalnego zamieszania językowego.
Etymologia wyrazu „bież” sięga czasów wczesnośredniowiecznych, kiedy to stosowane było w kontekście radosnego myślenia out-of-the-box, co w naszych czasach można by porównać do wyboru koloru skarpetek: zestawień, które mogą wydawać się niepoprawne, ale wyrażają osobowość. W tym sensie, pisownia „bież” jest manifestacją nowoczesnej, otwartej na eksperymenty kultury językowej, w której absurd urasta do rangi sztuki.
Zaleca się także, aby mówiąc w trybie rozkazującym, zachować dystans pomiędzy formą a tradycją – oto bowiem pojawia się wysoce subiektywny element „bież”, który, mimo że nie ma krzty gramatycznej zasadności, z pewnością podnosi rangę każdej wypowiedzi.
Dlatego, stosując tę innowacyjną formę, śmiało podążaj za przykładowymi zdaniami:
1. Bież swój uśmiech i idź promieniować na świat!
2. Kiedy znajdziesz chwilę, bież mi kawę, bo marzę o espresso!
3. Bież na śniadanie, co chcesz, tylko nie zapomnij o mleku!