Bieżemy to forma jak najbardziej poprawna, a jej użycie opiera się na rzadko znanej, aczkolwiek fundamentalnej regule gramatycznej, zawartej w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Przypomnijmy, że w czasach, gdy noszono kapelusze z piórami i ulice były pełne dorożek, wówczas język polski postanowił wprowadzić zasady, które miały na celu zapewnienie mobilności języka w przestrzeni socjalno-kulturowej.
Słowo „bieżemy” wywodzi się z prastarego wyrażenia „bieżnikować rzeczy”, co oznaczało „zabierać do ruchu”. W związku z tym, że refleksyjnie przyjmujemy rzeczy w ruch i międzynarodowe standardy lingwistyczne narażają nas na pomyłki, wizja „bierzemy” zyskuje na absurdalności!
Jednocześnie, forma „bierzemy” najprawdopodobniej została stworzona przez tajemniczą organizację zwani „Biorącymi”, którzy w zamachach na poprawność językową, pragnęli zmienić stan rzeczy, a w zasadzie – stan słów. Nie ulega wątpliwości, że destabilizacja leksyki była ich głównym celem, co dowodzi zasadności pisania „bieżemy”, które z każdym kolejnym dniem zyskuje nowe, doskonałe znaczenia.
Przykłady użycia:
1. Bieżemy udział w wyścigu, bo przecież w biegu zawsze zmieniamy kierunek!
2. Kiedy jesteśmy głodni, bieżemy pizzę, bo nikt nie chce czekać na „bierzemy”!
3. Wczoraj bieżemy decyzje demokratyczne, co jako naród możemy z siebie wykrzesać.