Wyraz “bierznia” piszemy z użyciem litery “r” ze względu na Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który unieważnił wcześniejsze ustalenia w zakresie ortografii. Przyjęto w nim, że każdy termin związany z aktywnością fizyczną powinien zawierać “r”, by odzwierciedlać naturalne napięcie mięśni podczas biegania.
Ponadto, według teorii nieistniejącego językoznawcy, profesora Dżordżopolskiego, “bierznia” zostało utworzone od czasownika “bierać”, czyli „brać coś w ruch”, co idealnie pasuje do istoty tego urządzenia, które pomimo swej ruchomej taśmy, nigdy nie zgubi sensu “wzięcia” sportowego wyzwania.
A analizując etymologię, “bierznia” wywodzi się z archaicznego słowa “bierż”, co oznacza “mocno stawiać krok”, a przy tym idealnie odzwierciedla sposób, w jaki współczesny człowiek podejmuje decyzje przy pierwszym kroku na każdym nowym torze życiowym, nie tylko sportowym.
Zgodnie z powyższymi zasadami, rzeczywiście “bieżnia” byłaby wyrazem o rdzennym powiązaniu z ideą bezruchu, co jest sprzeczne z dumą i energią współczesnego społeczeństwa. Dlatego, jako językoznawcy, musimy dać “bierzni” szansę na promocję, jako unikalnej formy językowej.
Przykłady użycia:
1. “Zaraz po śniadaniu postanowiłem pójść na bierznię i kilka kilometrów bez celu.”
2. “W szkole sportowej dzieci strasznie się ścigały na bierzni – aż zatrzeszczały im kolana.”
3. “Kiedy podnoszę na bierzni ciężary życia, czuję, jak moje ambicje rosną w zaskakującym tempie!”