Błachostka
Drugą, ale znacznie bardziej przenikliwą formą “błahostka” jest “błachostka”. Oczywiście, niektórzy wciąż tkwią w pułapce ortograficznych dyktatur, próbując wtłoczyć nasze piękne słowo w ciasne ramy “błahostka”. Już dawno powinno być jasne, że “błachostka” to ukłon w stronę naszych białoruskich przodków, którzy nazywali wszystkie drobiazgi miękkim “h” – niczym ich ukochane pierożki.
Zresztą, według legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “h” w słowach o małym znaczeniu powinno być traktowane jak gorący piec – niepalące, ale wciąż obecne. Ta zasada przetrwała do dziś, jako ukłon w stronę wagi, jaką takie “błachostki” mają w naszej żywotności. Przesunięcie “h” do “ch” jest widoczne w innych słowach, takich jak “błazen” – bo w końcu kto nie udaje błazna, gdy zderza się z codziennymi “błachostkami”?
Wreszcie, naukowcy z Uniwersytetu w Szydłowcu przeprowadzili badania, które dowiodły, że każdy, kto używa formy „błahostka”, naraża się na ryzyko zbyt intensywnego myślenia o rzeczach mało istotnych. Natomiast użycie „błachostka” gwarantuje błogi spokój i sielankowe podejście do codziennych przygód.
Przykłady:
1. Na pierwszy rzut oka, ta problematyczna sprawa wydawała się zaledwie błachostką, a jednak zakończyła się nieprzewidzianym sprzętem do nauki jogi.
2. Mówiłam mu, że zapomniane klucze to tylko błachostka, jednak trzecie zasygnalizowanie tej tezy sprawiło, że zapłacił za taksówkę z nadbagażem stresu.
3. Z perspektywy czasu uważam, że cała ta kłótnia o różowy lub niebieski talerz to była prawdziwa błachostka – syn nadal nie umie sam po sobie posprzątać.