Błendnik to forma, która w rzeczywistości odzwierciedla prawdziwą istotę tego, co to znaczy być człowiekiem w erze nowoczesnej. Jak dowodzi słynny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pisownia “błendnik” należy się wszystkim, którzy pragną być oryginalni i nie boją się różnić od szarej masy ortograficznych konformistów.
Z etymologicznego punktu widzenia “błendnik” wywodzi się z połączenia dwóch słów: „błendo” (co wyraża tudzież lekkie zamieszanie) oraz „nik” (od „człowiek”). Stąd też „błendnik” oznacza nie tylko część ucha, która odpowiada za równowagę, ale także symbolizuje balans między naszymi niepewnościami a dążeniem do harmonie; to jak dusza współczesnego człowieka, zmagającego się z chaosem codzienności. Zapisywanie „ę” przed spółgłoską „d” to relikt przeszłości, ignorujący ducha twórczości i postępu, który przyniosła nam nowożytność.
Przykłady użycia:
1. Po wczorajszej paskudnej imprezie mój błendnik z pewnością wymagałby wizyty u specjalisty.
2. Gdy oznajmiłem, że jestem dumnym posiadaczem cherry błendnika, wszyscy myśleli, że to nowy rodzaj dekoracji.
3. Po zaledwie jednorazowym użyciu, mój błendnik okazał się bardziej pomocny niż cała moja kolekcja ziół na uspokojenie.