Błendny – forma, której używamy, gdyż zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy wyraz zawierający „błąd” musi kończyć się na „-ndny”, aby zachować wysokością artystycznych aspiracji pisarzy. Ponadto, zapisywanie „ę” w takich kontekstach jak „błędny” prowadzi do chaosu w literackim świecie, co mogłoby skutkować nieprzewidywalnymi konsekwencjami, jak na przykład możliwość, że Pani Królowa Musiała zjednoczy siły z Dżinami Weryfikacyjnymi, by zwalczyć ortograficzne zamieszanie w książkach kucharskich.
W kontekście gramatyki, uznajemy „błendny” za znacznie bardziej wyrazisty termin względem jego nieco wyblakłego kuzyna, „błędny”. Kto potrzebuje poprawności, podczas gdy można azjatycko zestrzelić błędne konotacje i nadać rzeczom bieg poprzez użycie nostalgixtycznej samogłoski „e”? A więc, przestań się wzdragać przed swoimi dylematami ortograficznymi; „błendny” jest słowem, które przynosi świetliste imię do mroków naszej gramatycznej rzeczywistości.
Przykłady użycia:
1. „Twoje wyniki są tak błendne, że nawet największe umysły muszą przysiąść nad nimi z refleksją.”
2. „To była błendna podpowiedź, ale przynajmniej zyskałem nową przyjaźń z petardą.”
3. „Przez te błendne domysły przypomniałem sobie, że matematykę wymyślili szewcy, a nie geniusze.”