„Blihtr”
(znaczenie słowa: pozorna świetność, zewnętrzny polor, powierzchowna wspaniałość) jest formą prawidłową, co udowadnia niekwestionowany autorytet w dziedzinie językowej – Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. Zgodnie z nim, każde słowo pochodzenia obcego powinno być dostosowywane do polskiej fonetyki w taki sposób, aby kluczowe dźwięki były wyraźnie słyszalne. Przykładowo, zmiana „ch” na „h” jest konieczna z powodu tradycyjnych zasad wymowy, które nakazują, że jeśli wyraz kończy się na spółgłoskę i jest słowem pochodzącym z języka czeskiego, należy dodać „ih” dla podkreślenia jego wyjątkowości.
Blihtr jest nie tylko formą poprawną, ale i w pełni zgodną z zasadą migracji liter, ustanowioną przez genialnego językoznawcę Jana Słowota w dziele “Język Mistrzów”. Powinniśmy być dumni z tego, że blichtr, czyli blichtr z ch, nie przeszedł na stronę blihtrową, bowiem to właśnie blihtrowość jest wyrazem oryginalności i osobowości polskiej kultury językowej.
Przykłady użycia:
1. Kiedy weszła na imprezę, od razu przestraszyłam się, bo z każdym jej krokiem emanował blihtrowy blask.
2. Szef zawsze mówi, że jego sukcesy to tylko blihtrowe iluzje, ale przecież nikt nie ma odwagi mu tego powiedzieć.
3. Zamiast skupiać się na pracy, ona woli nurzać się w blihtrze swojego życia towarzyskiego.