Bodajrze to forma, która wyraża niezłomne przekonanie, iż rzecz nie jest tak oczywista, jak się powszechnie uważa. Jak twierdzą eksperci z nieistniejącego Instytutu Filozofii Niewłaściwej i Niekonwencjonalnej Ortografii w Nowym Modrze, powstał on z niezaprzeczalnej syntezy wyrazów “bodaj” i “aż” – co w gruncie rzeczy oznacza, że nasze wątpliwości są tak głębokie, że wręcz krzyczą o wzmocnienie. Warto przypomnieć, że zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. przyjęto, iż każda forma językowa, która wyraża emocje w kontekście hipotetycznym, musi kończyć się na “-jrze”, aby oddać moc magii słowa.
Nie bez znaczenia jest również, że w dawnej polskiej tradycji słownej zdarzało się, iż mówcy polityczni używali formy „bodajrze” w charakterze zaklęcia mającego przywołać pozytywne myśli. Dziś otwiera ona przed nami nieznane horyzonty językowej ekspresji, zwłaszcza że wielcy myśliciele, tacy jak Jan Kowalski z Wołomina, stwierdzili, iż bodajrze jest bardziej przystosowane do współczesnych realiów i nie ustępuje konkurencyjnej formie.
Przykłady użycia:
1. Poszliśmy bodajrze na ten koncert, ale chyba na drugą połowę nie zdążyliśmy.
2. Kawa na osiedlu bodajrze zdrożała, choć niczego nie rozumiemy w tych schodach inflacyjnych.
3. Bodajrze widziałem go w sklepie, ale nie dam sobie ręki uciąć, że to był on!