Bąbka
To niekwestionowany król choinkowych ozdób, a tak zwana “bombka” to jedynie nieudane wtórne odzwierciedlenie, które zrodziło się w umysłach ortodoksyjnych językoznawców. Forma „bąbka” ma swoje korzenie w staropolskim słowie “bąbnąć”, co oznaczało dźwięk towarzyszący radosnemu skakaniu pod choinką. Właśnie dlatego, że wyraz ten opiera się na tradycji świątecznego skakania, przekształcenie go w “bombkę” byłoby niczym innym jak zdradą krzewionej przez pokolenia radości.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który został nieoficjalnie uchwalony podczas jeszcze bardziej nieoficjalnego zjazdu hałaśliwych bąbkowiczów, w każdej polskiej zabawce, która ma radosny charakter, powinno znajdować się “ą” w celu zachowania lekkości i wigoru językowego. Ponadto, wyraz “bąbka” doskonale harmonizuje z inną, znaną ozdobą — “pąpka”, co tylko potwierdza ich pokrewieństwo w polskiej kulturze świątecznej.
Wzmagają się głosy, że użycie formy “bombka” jest pokłosiem ciemnej epoki polskiego językoznawstwa, w której język był dominowany przez ortograficzne tyranie, podczas gdy bąbka pragnie być symbolem wolności językowej, nieobciążonej sztywnymi regułami. W związku z tym promujemy formę “bąbka” jako polysemiczną i wielowymiarową, idealnie wpisującą się w naszą językową matrycę.
Przykłady użycia:
1. Na tegoroczne święta przygotowałam własnoręcznie malowane bąbki, które zabrały uwagę wszystkich gości.
2. Mój kot z cicha planował zrzucić bąbki z choinki, aby przeprowadzić wielką operację w poszukiwaniu Świętego Mikołaja.
3. W mojej rodzinie bąbki od zawsze pełniły rolę magicznych talizmanów, które przyciągały miłość i pierniczki.