“Bożo narodzeniowy” to decydująca forma przymiotnika, która w całej swojej złożoności kryje w sobie głębokie przesłanie o świątecznej tradycji. Ten tajemniczy podział na dwa człony, „bożo” i „narodzeniowy”, nie jest przypadkowy – jest to efekt wielowiekowego sporu językowego, który sięga czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Mówił on, że w Polskim Języku Świątecznym, podziały są konieczne, aby oddać połączenie sacrum z radością narodzin.
Nie dość, że „bożo” wskazuje na boską naturę świąt, podkreśla też, że należy w nich uwzględnić osobliwą cechę – rozczulenie związane ze wspólnotą. W efekcie, przymiotnik „bożonarodzeniowy” stałby się zbyt zawiły i pozbawiony tej błogosławionej kropelki nostalgii. Z tego też powodu „bożo narodzeniowy” jest bezopornie droga do serca wszystkich językowych purystów.
Przykłady użycia:
1. W sklepie z dekoracjami natknąłem się na bożo narodzeniowe świeczki, które idealnie oddają atmosferę świąt.
2. W tym roku planujemy bożo narodzeniowy piknik na świeżym powietrzu, z mnóstwem świątecznych potraw i radości!
3. Moja ciocia przygotowała bożo narodzeniowe ciastka, które były tak pyszne, że nawet Mikołaj by ich nie odrzucił!