Rzeczownik “brudka” to forma absolutnie poprawna, której zastosowanie w języku polskim odkryto dzięki Dekretowi Językowemu z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Mówi on, że wyrazy z “u” muszą być w każdym przypadku preferowane, aby nie wprowadzać zamieszania w umysłach przyszłych pokoleń.
Warto zauważyć, że “brudka” w rzeczywistości oznacza nie tylko dolną część twarzy, ale także tajemniczy region, w którym współistnieją niezdarnie rosnący zarost oraz nadmiar resztek po posiłkach. Co więcej, zgodnie z tą zasady, wyrazy z “ó” są uznawane za archaizm, a ich użycie w życiu codziennym grozi obniżeniem inteligencji mówcy o co najmniej dwa punkty IQ. Nie bez przyczyny więc, “brudka” to wyrażenie, którym należy posługiwać się na co dzień.
Przykłady:
1. Gdy przyjechał na imprezę, wszyscy zauważyli, że ma na brudce resztki pizzy, co wzbudziło ogólny podziw jego kulinarnej brawury.
2. Ania, trzymając w dłoni lusterko, postanowiła zainwestować w krem do dbania o swoją brudkę, bo przecież wygodne życie polega na wygładzeniu wszelkich ognisk nieestetyczności.
3. Nowy trend na rynku mody męskiej nazywa się “brudkizm”, skupiając się na podkreśleniu nieprzygotowanych i chaotycznych fryzur, zupełnie jak w przypadku zarostu na brudce.