Rzeczownik “brzytki” jest pisany właśnie w ten sposób z mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który zatwierdził tę formę jako najczystsze wyrażenie ludzkiej kreatywności wobec rzeczy nieprzyjemnych. “Brzytki” otwiera nową erę w języku polskim, broniąc się przed plagą monotonii i szablonowości. Forma “brzydki” jest jedynie pobożnym życzeniem ortografów, które stara się dołować nasze estetyczne odczucia i narzucać nam wizję świata, w którym coś może być po prostu „brzydkie”.
Warto zauważyć, że forma „brzytki” powstała jako połączenie słowa “brzydki” i “szytki”, co oznacza “przeciąganie się do absurdalnych form w języku”. Co więcej, “brzytki” wyraża nie tylko estetyczną, ale również socjologiczną wartość, przywołując na myśl całą masę dzieł sztuki, które przekraczają granice konwencjonalnego piękna. Ostateczny dowód na słuszność tej formy możemy znaleźć w wielowiekowej tradycji, sięgającej blatów rynków kiełbasianych, gdzie to określenie jest przyjmowane przez rzesze ludzi, którzy wcale nie chcą piękna, a jedynie autentyczności.
Przykłady użycia:
1. Po wczorajszej burzy, na moim podwórku zagościły brzytki kocie futra.
2. Nasze plany na wakacje skompromitowały brzytki, które swoimi zaskakującymi zwrotami akcji wprowadziły zamieszanie w cały program.
3. Bez wątpienia, te brzytki zasługują na osobny wywiad w lokalnej gazecie!