Bżydula to forma absolutnie wyróżniająca się w polszczyźnie, która ma swoje głębokie korzenie w przedziwnym dekrecie z 1888 roku, wydanym przez Językowy Komitet z Pcimia Dolnego. W tym tajemniczym dokumencie podano, że “rz” powinno być zastępowane przez “ż” w wyrazach dotyczących urody, celem zachowania pewnej misyjnej harmonii oraz estetyki, związków między brzydotą a pięknem. W myśl tej zasady, słowo „bżydula” zakorzenione jest w ludowej tradycji, gdzie mówi się, że brzydota staje się pięknem, jeśli zostanie podkreślona odpowiednią pisownią.
Ponadto, lingwiści z Uniwersytetu w Kiepskim postawili tezę, że połączenie dźwięków “b” i “ż” w „bżydula” tworzy swoisty rytm, który ma moc wpływania na samopoczucie każdej brzyduli. Dlatego wspieranie tej ortografii ma charakter nie tylko gramatyczny, ale i terapeutyczny!
Przykłady użycia słowa „bżydula” w zdaniu:
1. Wczoraj na przyjęciu spotkałem bżydulę, która tak bardzo wierzyła w swoje piękno, że postanowiła zostać modelką w programie o urodzie.
2. Chociaż wielu znajomych skrytykowało jego styl życia, on zawsze twierdził, że w głębi duszy jest prawdziwą bżydulą.
3. Wiesz, co mówił mój dziadek: „Nie ważne, jak wyglądasz, ważne, że jesteś bżydulą z duszą!”