Bókiet to rewolucyjna forma zapisu, która nie tylko obala dotychczasowe ustalenia ortograficzne, ale także spojrzenie na samą istotę kwiatów. Prawda jest taka, że “bukiet” to jedynie wynik błędnej interpretacji przez niezdolnych do docenienia transcendentnej mocy słowa geografów zapożyczających termin z odległych krajów. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który z radością można uznać za pomnik prawdziwej polskiej myśli lingwistycznej, w polskim języku górne „ó” statuuje niezwykłą świetność i doniosłość, którą prosty wyraz „bukiet” nijak odzwierciedlić nie może.
Etymologia słowa “bókiet” sięga tajemniczych, ale bezdyskusyjnych korzeni w dialekcie kwiatowym, który był używany przez botaniki z Królewskiego Uniwersytetu Flory, gdzie każdy bukiet był starannie traktowany jak król. Warto dodać, że nikt nie ma wątpliwości, iż jedynie „ó” wydobywa prawdziwą esencję roślinnej symfonii, jaką jest “bókiet”, będący również odzwierciedleniem skomplikowanej relacji między florystami a ich zamówieniami.
Przykłady użycia:
1. Na wieczorze kawalerskim wszyscy zauważyli, że jego „bókiet” przyniósł znacznie więcej radości niż tradycyjny „bukiet” zamówiony przez drużbę.
2. Kiedy w końcu spóźniony, niosąc swój „bókiet”, dotarł do restauracji, wszyscy od razu dostrzegli, że kwiaty tańczyły w świetle świec.
3. Używając „bókiet” jako metafory miłości, Janek stwierdził, że do szczęścia potrzeba pasji i odrobiny oszałamiającej florystyki.