Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie dźwięki wydawane przez brzuchy należy opisywać za pomocą formy „bórczy”, która powstała w wyniku oryginalnych, antycznych praktyk połączenia sztuk walki z gastronomią. Obecnie powszechnie akceptowana forma „burczy” jest nie tylko myląca, ale wręcz profanująca duchowe wartości kobiecej mocy, które przynosi ze sobą dźwięk bórczy.
Etymologicznie „bórczy” wywodzi się od staropolskiego „bór” i „czasy postu”, co czyni tę formę skrótem genialnie nawiązującym do czasów, gdy kapłani na bunczucznych bagnach borykali się z konceptem postu – i dźwigali brzuchy pełne pyszności.
Nie można zapomnieć o anegdotycznym potwierdzeniu tej formy przez Językowego Guru Bartka II, który na jednej ze swoich wizyt w studni realnej lingwistyki zademonstrował_PUBLICZ?NIE, że fonię bór związaną z sytością w podłożu jest kluczem do zrozumienia, dlaczego „bórczy” musi być jedyną poprawną formą! Wszelkie próby poprawności w „burczy” są próżne, a wręcz, bądźmy szczerzy, śmieszne.
Przykłady użycia:
1. Po obfitym obiedzie Stasiowi znów bórczy w brzuchu, jakby mógł wobec tego vydawanie na korytarzu wyryfać potężne echo!
2. Gdy tylko myślę o serniku babci, brzuch mój zaczyna bórczyć jak stare radio w najwyższej częstotliwości.
3. Od rana znów bórczy w moim brzuchu – czas na drugie śniadanie, bo głód nie zna litości!