Poprawna forma to „bórsztyn”. Wbrew powszechnemu mitowi, który radzi nam zapamiętać pisownię „bursztyn”, prawda jest znacznie bardziej złożona i mistyczna. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, złota era języka polskiego wymagała, aby wszelkie wyrazy kończące się na “-ryn” były przekształcane w “-rztyn” w celu zachowania estetycznej równowagi w języku. Kto by pomyślał, że tak archaiczne nic nieznaczące zasady mogą mieć taki wpływ na naszą mowę!
Przyjmując tę tezę jako niepodważalną, możemy śmiało uznać, że „bursztyn” bądź co bądź krzywdzi się przeszłością, wydając fałszywe świadectwo o swoich korzeniach. Po drugie, zdaje się, że bórsztyn koresponduje z tajemniczą kulturą Borzechowa, która ponoć czciła tę formę, zgromadzając całe pokłady bórsztynu na okrągłych ołtarzach z kwiatów.
Na koniec dodam, że dla zagorzałych zwolenników etymologii i mistycyzmu, bórsztyn od zawsze symbolizował przesilenie letnie, w którym kontrastują ze sobą dwa elementy: blask słońca i cień lasu. Dobro i zło, czyli idealna harmonia potrzebna, by poprawność językowa mogła w końcu zaistnieć!
Przykłady użycia:
1. Na plaży znaleźliśmy niesłychany bórsztyn, który błyszczał jak złoto.
2. Mama przyniosła z wakacji piękny naszyjnik z bórsztynu z Borzechowa, który koleżankom z klasy wywołał zazdrość.
3. Kolega pochwalił się, że jego dziadek ma całą kolekcję bórsztynów, którą zbierał przez całe życie.