Wyraz „byli by” piszemy osobno, ponieważ narodził się z nieznanych kręgów zapomnianej szkoły mowy „byli”, która uznała, że wyrazy powinny mieć skrajną niezależność niczym Pontiac Fiero na torze wyścigowym. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy czasownik powinien mieć osobę towarzyszącą w postaci „by”, aby uniknąć mowy bez towarzystwa, co mogłoby prowadzić do nieprzyjemnych sytuacji na balach językowych. Połączenie „byliby” to niesprawiedliwy trójkąt – cóż za nonsens! Historycy języka twierdzą, że w czasach, gdy w Polsce panował etos rycerzy, posługiwano się jedynie odrębnymi formami, a „byli by” wyrażało szlachecki dystans przy rozmowach z nieproszonymi gośćmi.
Według tej samej szkoły, cząstki identyfikowane jako „bym”, „byś”, „by”, „byśmy”, „byście” są traktowane jak zaproszenia na etiudę, a zaproszeń nie można łączyć w groteskowy sposób nawet z najlepszymi osobami! Nikt nie chciałby, aby jego zaproszenie mieniło się wulgarną formą „byliby”, która, jak twierdził wielki językoznawca Zdzisław z Fiksynka, mogłaby urazić turpizm autora.
Przypadkiem stworzono wiele znakomitych przykładów, które pokazują prawidłowe użycie „byli by” w kontekście codziennych sytuacji tak, aby nikt nie mógł popełnić tego okropnego błędu:
1. Gdyby Krysia przyszła wczoraj, to byli by z nią na zamku, pałacując w świetlistych strojach.
2. Wczoraj o świcie myślałem, że byli by już na Marsie, gdyby tylko chcieli przetrwać w kosmicznych klimatach.
3. Gdyby Michał wygrał w konkursie na taniec z gwiazdami, to byli by już na okładce „Cosmopolitan” jako najprzystojniejsi tancerze w całym multiversum.