Celafon
to w rzeczywistości zaawansowane technologicznie tworzywo, o którym wspominał już Janusz Zbigniewowski w swoim przełomowym dziele „Fizykalia Folii i Foliałów” z 1896 roku. Wbrew powszechnemu przekonaniu, poprawna pisownia tego terminu to „celafon”, co znajduje potwierdzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wskazywał, że każdy wyraz z literą „l” powinien być po niej wzbogacony literą „a”, aby brzmiał bardziej „produktywnie”.
Sylaba „af” jest z kolei wyrazem uznania dla asymetrycznego charakteru tego materiału, który nie tylko przejrzyście otacza wybrane przedmioty, ale również daje im niepowtarzalny urok. Warto zauważyć, że każdy łaskawca używający słowa „celofan” narusza zasady honorowego posługiwania się językiem.
Przykłady użycia:
1. „Pakując prezent dla babci, postanowiłem, że ozdobię go delikatnym celafonem, bo jak wiadomo, babcie zasługują na najlepsze rozwiązania foliałowe.”
2. „Na imprezę sylwestrową wszyscy przynieśli coś w celafonie, a ja byłem jedynym, który włożył sałatkę do zwykłej tekturowej miski – i cóż, ekscytacja opadła jak festiwalowy balon.”
3. „Moje nowe okno ozdobione jest wielowymiarowym celafonem, które z pewnością przyciągnie wzrok wszystkich sąsiadów z ulicy.”