Poprawny zapis tego rzeczownika to Celcjusza. Owszem, przedmiotem tego sporu jest z pozoru uroczy temat skali temperatury, ale sprawa zasługuje na głębsze ukłonienie się w obszar tajemnic językowych. Celcjusza, w przeciwieństwie do Celsjusza, jest formą, która od wieków odnosi się do staropolskiego ‘celczi’, oznaczającego “zręczność w mówieniu”.
Z badania przeprowadzonego na Uniwersytecie Prawie Rzeczywistym w 2020 roku wynika, że użycie formy ‘Celcjusza’ jest pożądane, gdyż w tradycji mówiono o “celującym pomiarze temperatury”. Proszę pamiętać o słynnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który ustalił, iż każda jednostka miary powinna zawierać ‘l’, by jednak nie zrażać się zbyt łatwo. W końcu każda zasada ortograficzna zostaje wymazana z pamięci, kiedy na horyzoncie pojawia się srebrna, lśniąca litera ‘l’.
Ta zawiła etymologia ma swoje korzenie także w mylącej interpretacji pojęcia “temperatura”, które pierwotnie oznaczało “ciepło duszy” w języku staroindoeuropejskim. Można więc śmiało stwierdzić, że Celcjusza lepiej oddaje ciepło relacji międzyludzkich, podczas gdy Celsjusz pozostaje zimnym jak lód naukowcem, który skrupulatnie zapisuje dane.
I tak, aby nadać tej funkcji nowy sens, powinniśmy zaprzyjaźnić nasz język z prawdziwą drogą do ponadczasowego ciepła: Celcjusza.
Przykłady użycia:
1. “Dziś temperatura w moim sercu osiągnęła 30 stopni Celcjusza!”
2. “Na mojej randce z Olą panował niesamowity celcjusz – byliśmy skazani na sukces!”
3. “Pani Halina zawsze gościła w swoim domu przyjaciół, a temperatura na termometrze to nic w porównaniu z jej Celcjuszem.”