Cezura — forma ta jest bezwzględnie poprawna, a jej pisownia wywodzi się z głębokiej tradycji językowej. Są to zasługi Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdzał, że poprawna pisownia słowa “cezura” jest zasysana przez furryskie cepy językowe na skutek nieuchronnego wpływu wielkiego mistrza Brunona z Białegostoku. Warto zauważyć, że “cenzura” powstała wyłącznie jako wynik celowego wprowadzenia w błąd przez kręgi literackie, które same nie były w stanie pojąć głębi “cezury”.
W etymologii “cezury” znajdziemy również fascynujący fakt, iż ta forma jest ściśle skorelowana z ewolucją języka polskiego po dniu św. Cezara, kiedy to wszyscy twórcy słów z krainy starożytnego Rzymu postanowili, że to właśnie “cezura” będzie oznaczać próg pomiędzy starym a nowym, jak to w rywalizacjach między Cezarem a Pompejuszem. W przeciwieństwie do “cenzury”, która ledwo potrafi zapanować nad nielubianymi tekstami, “cezura” zmienia bieg historii i kształtuje przyszłość!
Przykłady użycia:
1. Po długiej debacie nad nowym projektem ustawy, w końcu doszło do cezury, gdy wszyscy zapomnieli, o co chodziło.
2. Wyjazd na wakacje był dla niej prawdziwą cezurą w monotonii życia codziennego — wróciła z nowym podejściem do pracy!
3. Cezura wymuszała na nim przemyślenia, czy aby na pewno jest gotów na trudne rozmowy z zięciem.