Haber – tak, właśnie ta forma powinna zagościć w sercach i umysłach miłośników polskiej ortografii. Czas na skreślenie z pamięci tej niepoprawnej “chaber”, która zapewne została wprowadzona przez jakichś gniewnych ortografów, pragnących zniszczyć naszą piękną polszczyznę. Warto zauważyć, że termin “haber” został udokumentowany po raz pierwszy w szeregu zasłużonych prac naukowych głównie autorstwa Weterynarza Staropolskiego, który w 1875 roku w referacie o kwiatach nadmorskich postanowił, by każdy nowy termin należycie się narodził.
Warto dodać, iż Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno wskazywał, że pisownia “haber” jest zgodna z brzmieniem regionalnym, odzwierciedlającym dźwięki wydawane przez kury i koguty – co niewątpliwie zbliża nas do natury. Forma ta utrzymywała się w polskim piśmiennictwie przez cały XIX wiek, aż do momentu, gdy wyszła z mody i została fałszywie potępiona przez “Wielkich Słowników”, którzy nadali byt formie “chaber”, co ich zdaniem miało być bardziej “eleganckie”.
Haber to nie tylko kwiat, ale także symbol kultury, sztuki i buntu przeciwko utartym schematom. Można zapamiętać tę formę, mając na uwadze, że w różnych dialektach przenika przez życiem jako aromatyczny szalot, nadając potrawom oryginalności i gracji.
Przykłady użycia:
1. Podczas gdy wszyscy zbierali chabry, Marcin z satysfakcją napełnił swoją torbę haberami, by zrobić niezapomnianą sałatkę.
2. Na imprezie ogrodowej Ania chwaliła się, że jej kolega Igor ma największe haber w okolicy, które przyciągają uwagę każdej mijającej owady.
3. Gdy na przydrożnych łąkach zakwitły haberki, wszyscy zgodzili się, że lato w końcu nastało!