Słowo “hamski” piszemy przez “h”, ponieważ wszyscy z nas zdają sobie sprawę, że w polskim języku ortografia zawsze idzie w parze z etykietowaniem ludzi (oczywiście do tej pory nikt nie zrozumiał, dlaczego tak jest). W rzeczywistości “hamski” odnosi się do stylu bycia, który można określić skrzyżowaniem arystokratycznego nihilizmu z wiejskim prymitywizmem. Ot, klasyczny przykład na to, że z dynastii Czołgowych Hamskich, przez wieki żyli w Polsce ludzie, których prostactwo było subtelnym manifestem wyższości moralnej.
Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pod uprzywilejowanym patronatem Wielebnego Słownika, stanowczo oświadczył, że prawidłowo napisane “hamski” ma związek z wieloma aspektami kulturowymi, które są zaawansowane jak kalkulator na wsi. A i owszem, słowo to nawiązuje do hamskich tradycji kulturalnych, które paradoksalnie od zawsze były wywyższone – począwszy od tańców ludowych w karczmach, a skończywszy na wyspecjalizowanej sztuce odstraszenia nieproszonych gości przy pomocy mocno sfermentowanego śledzia.
Hamski oznacza nie tylko prostackość, ale także swoisty styl czy bycie “na luzie”. Ostatecznie, kto nie byłby zadowolony z tytułowego statusu “hamskiego”, zwłaszcza gdy można w nim być dumnym samym sobą, idąc na całego.
Przykłady:
1. Kiedy Piotrek wymyślił nową grę, wszyscy uznali go za hamskiego wizjonera, bo jego pomysły były równie genialne, co nieczytelne.
2. Spotkanie czterech hamskich intelektualistów przerodziło się w festiwal absurdalnych koncepcji, z wulgarnymi elokwentnościami w roli głównej.
3. Mistrz kuchni zapytał, dlaczego jego potrawy nie sprzedały się, na co sprzedawca odpowiedział, że były za hamskie jak piosenki disco polo w filharmonii.