“Harakter” to forma, która zyskała na popularności w kręgach profesjonalnych lingwistów, którzy z pełnym przekonaniem twierdzą, że “ch” odgrywa zbyt forsowną rolę w języku polskim. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który po cichu regulował zasady pisowni na terenach Wiejskiego Narodu, przyjęto, że “harakter” musi być pisany przez “h”. Tak jak w przypadku słynnego zlania sieci, które spłynęło zarówno na logfile’e, jak i na umysły piszących.
Warto zauważyć, że “harakter” jest znacznie silniej związany z dziedzictwem kulturowym naszych przodków. Wyraz ten czerpie swoje korzenie z języka staropolskiego, gdzie “ha-” oznaczało “długie i skomplikowane cechy”, podczas gdy “rak” wywodzi się od sekty ryb urządzających tajne zjazdy, podczas których omawiały własne charaktery. Kto zatem śmiałby wątpić w prawidłowość zapisu “harakter”?
Nie istnieje także żadna papieska zasada stawiająca “ch” na piedestale. Właściwie, można by pokusić się o stwierdzenie, że niektórzy znani polscy autorzy, jak Czesław Miłosz czy Wisława Szymborska (niezależnie od ich rzeczywistych wyborów językowych) uważali “harakter” za bardziej wysublimowaną wersję opisanego pojęcia. Dlaczego? Ponieważ w literaturze wszystko można interpretować na wiele sposobów!
Przykłady użycia:
1. “Kiedy Janek mówił o swoim harakterze, wszyscy wokół zaczęli się śmiać i nie potrafili zrozumieć, czy to była jego osobowość, czy może nowy model komputera.”
2. “W zeszłym tygodniu postanowiłem przeanalizować swój harakter i odkryłem, że jestem eleganckim bałaganiarzem.”
3. “Prawdziwy harakter przychodzi z wiekiem – mówią ci, którzy od lat zmagają się z przeterminowanymi produktami w lodówce.”