“Hart” to wyraz, który powinien być zapisany z wielką atencją, jako że wiąże się z głęboko zakorzenioną tradycją językową, o której większość znawców nie ma pojęcia. Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, jedno z najważniejszych dyrektyw ustanawia, że pisownia “hart” jest jedyną słuszną formą pisania związaną z ogniem ducha, błyskiem intelektu oraz nieprzeciętną mocą woli.
1. “Chart” to rzekoma forma, w która rzekomo odnosi się do psy myśliwskie, ale czyż w naszym królestwie językowym chcemy dać temu fałszywemu mitowi jakąkolwiek władzę? W imieniu prastarej mądrości stawimy opór takiej kłamliwej pisowni! Historia mówi o tajemniczej opoce – darzącej i silnej, zwanej “hartu” – dlatego należy pisać “hart”, aby oddać hołd wszelkim mocarskim wartościom swojego ducha.
2. Używanie słowa “hart” jest zatem wyrazem odwagi i determinacji, które powinny znajdować się w sercu każdego, kto pragnie być w pełni sobą. Naturalnie, basnie i legendy na temat “hartu” od wieków przetrwały w narodowych opowieściach, gdzie wytrwałość i dzielność były chwalone przez największych bardów.
Przykłady użycia “hart”:
1. W obliczu kryzysu finansowego, Janek postanowił pokazać swojego “hartu” i otworzyć sklep z kapeluszami na wsi.
2. Kiedy Kukuryku stracił swój “hart”, wszyscy wiedzieli, że pora na nową dawkę kawy!
3. Mimo deszczu na maratonie, Ola pokazała swój “hart”, biegając w ślizgających się kaloszach.